„Dýrin voru sett á fernskonar mismunandi mataræði (stýrt eða
venjulegt, spínat, jarðarber eða E-vítamín) við sex mánaða aldur eða við um það
bil tuttugu ára aldur í mannárum. Þau voru látin vera á mataræðinu í átta
mánuði, þar til þau voru komin á miðjan aldur. Þegar rotturnar náðu fimmtán
mánaða aldri (fjörtíu og fimm til fimmtíu ára, miðað við mannsaldur),
tímaskeiði þegar búast mátti við að þeim færi að daprast minni, þá voru þau
látin fara í gegnum prófaflokka. Í einu prófinu, þar sem dýrin áttu að busla um
djúpa laug til að finna pall í kafi, sem þau gátu hvílt sig á, voru mældar
breytingar í lang- og skammtímaminni þeirra.
Á því lék enginn vafi að þau dýr sem alin voru á spínati í
um það bil helming líftíma síns, sýndu mun meiri færni í langtímaminni; þau
mundu mun betur hvar falda pallinn var að fínna heldur en dýrin sem alin höfðu
verið á annars konar fæði, sem þýddi að þau er átu spínatið, viðhéldu meiru af
námshæfileikum sínum. Og sú fæðutegund sem kom næst best út, voru jarðarberin.“
[...]
No comments:
Post a Comment