Spínatið og jarðarberin

Kafli úr bókinni ...

„Dýrin voru sett á fernskonar mismunandi mataræði (stýrt eða venjulegt, spínat, jarðarber eða E-vítamín) við sex mánaða aldur eða við um það bil tuttugu ára aldur í mannárum. Þau voru látin vera á mataræðinu í átta mánuði, þar til þau voru komin á miðjan aldur. Þegar rotturnar náðu fimmtán mánaða aldri (fjörtíu og fimm til fimmtíu ára, miðað við mannsaldur), tímaskeiði þegar búast mátti við að þeim færi að daprast minni, þá voru þau látin fara í gegnum prófaflokka. Í einu prófinu, þar sem dýrin áttu að busla um djúpa laug til að finna pall í kafi, sem þau gátu hvílt sig á, voru mældar breytingar í lang- og skammtímaminni þeirra.

Á því lék enginn vafi að þau dýr sem alin voru á spínati í um það bil helming líftíma síns, sýndu mun meiri færni í langtímaminni; þau mundu mun betur hvar falda pallinn var að fínna heldur en dýrin sem alin höfðu verið á annars konar fæði, sem þýddi að þau er átu spínatið, viðhéldu meiru af námshæfileikum sínum. Og sú fæðutegund sem kom næst best út, voru jarðarberin.“ [...]

Hitaeiningarnar

Það er staðreynd sem ekki verður móti mælt og sem hefur verið sönnuð aftur og aftur í dýrarannsóknum, að með því að borða minna þá lengjum við lífið. Í stuttu máli sagt, fækkun hitaeininga hægir á öldrunarferlinu í öllum líkamanum, þar á meðal heilanum. Heili, sem alinn er á alltof mörgum hitaeiningum, eldist og skemmist hraðar. Þegar tilraunadýr eru sett á hitaeiningasnautt fæði, sem minnkar fæðuneyslu þeirra um 30-40%, þá lifa þau frá einum þriðja upp í helmingi lengur en búist var við. Slík dýr eru venjulega helmingi yngri líffræðilega en dýr á sama tímatalslegum aldri og sem hafa verið alin á venjulegan hátt. Allt hjá þeim er yngra, þar með talið heili og minni. Ein ástæða þessa er einfaldlega úrvinnsla hitaeininga. Til þess að umbreyta hitaeiningum þarf að brenna súrefni, sem myndar sindurefni. Svo að því meira sem neytt er af hitaeiningum, þeim mun meira verður til af sindurefnum, frumum og taugungum til skaða. Og af því leiðir að andleg hæfni dofnar að sama skapi. Dýr, sem brenna færri hitaeiningum á æviskeiði sínu, sýna mun minni skemmdir í frumum af völdum sindurefna, þegar þau eru skoðuð eftir dauðann. Auk þess að draga úr myndun sindurefna eykur fæðuminnkun líka verulega magn verndandi innri andoxunarefna, sem gefur meira af heilaverndandi súperoxíði „dismutase" og glútaþíoni, til þess að vinna á sindurefnunum, sem annars myndu eyðileggja taugunga. - Og ein mannleg staðfesting: Íbúarnir á japönsku eyjunni Okinawa, sem í mörg ár neyttu fæðu sem var 17 til 40% hitaeiningasnauðari en hjá öðrum Japönum, þjáðust síður af krónískum sjúkdómum, að því er nam 30-40%, þar með talið hrörnunartruflun taugunga, svo sem Alzheimer.